مقام الهى مستجمع صفات متقابله است بنابراين ، آن حقيقت وجود كه از همهء تعلقات مجرد است و عين وحدت و صرف نور است بسيط الحقيقة و عين وحدت است و نور محض است كه هيچ گونه شائبهء ظلمت عدم و كدورت نقص در أو نيست ، و از اين رو همهء اشياء است و هيچ يك از آنها هم نيست ، و صفات متقابله به وجود واحدى كه از كثرت عينى و علمي مقدس است در حضرت كبريايى اش موجودند و از تعين خارجى و ذهنى منزه . پس أو ( تعالى ) در عين ظهورش بطون است و در بطونش ظهور . در رحمتش غضب نهان است و در غضبش رحمت پنهان . پس اوست لطيف قاهر ضاّر نافع . از أمير المؤمنين عليه السّلام نقل شده كه فرمود : « منزه است خدايى كه رحمتش دوستانش را فرا گرفته در حالى كه شديدترين نقمت نيز هست . و نقمتش بر دشمنانش شديد شده در عين حالى كه رحمت واسعه نيز هست » . پس خداى تعالى به حسب مقام الهيت همهء صفات متقابله را مانند رحمت و غضب ، بطون و ظهور ، اوليت و آخريت ، و سخط و رضا مستجمع است و انسان كه خليفهء اوست به واسطهء قربش به آن حضرت و نزديك بودنش به عالم وحدت و بساطت ، با دو دست لطف و قهر حضرت حق آفريده شده است ، و به همين جهت است كه خليفة الله همچون حضرت بارى تعالى كه مستخلف عنه است ، مستجمع صفات متقابله است . و لذا حضرتش وقتى به إبليس اعتراض كرد و فرمود : « چرا سجده نكردى به آنچه من أو را با دو دستم آفريده‌ام ؟ يعنى تو كه مخلوق يد واحده هستى بايد به كسى كه مخلوق دو دست است سجده كنى .